
روانشناسی رابطه چیست؟
روانشناسی رابطه، تعاملات و ارتباط بین فردی در روابط عاشقانه را بررسی میکند تا با آموزش مهارت های لازم تنش ها مدیریت شوند.
به زبان ساده روانشناسی رابطه به بررسی نحوه ارتباط افراد (نحوه شکل گیری و پیشرفت روابط، مهارت های مورد نیاز برای حل تعارضات، روش های حفظ صمیمیت و تعهد، و نحوه ایجاد اعتماد) در رابطه میپردازد.

روانشناسی رابطه به عواملی مانند، تفاوت های شخصیتی، و تأثیرات عوامل محیطی فرهنگی و خانوادگی بر روابط فردی تمرکز دارد.
هدف اصلی روانشناسی روابط بهبود کیفیت رابطه عاطفی و حفظ آن است. به کمک تکنیک های روانشناسی رابطه میتوان علت واکنش ها و اختلافات را بصورت علمی ریشه یابی کرد و بهترین تصمیم ها را در شرایط گوناگون اتخاذ کرد.
تکنیک های روانشناسی رابطه به شما کمک میکند تا سلامت و پویایی را در رابطه عاطفی خود حفظ کنید و به اهداف بلند مدت مانند تبدیل دوستی به ازدواج و حفظ رابطه زناشویی دست یابید.
تکنیکهای روانشناسی رابطه
برای داشتن یک رابطه خوب باید با طرف مقابل به یک تعامل سازنده رسید، به همین علت باید به این نکته توجه داشت که عوامل زیادی در رفتار و واکنش های فرد در یک رابطه عاطفی تاثیر گذار هستند.
به عنوان مثال: جهان بینی یک شخص “به معنی نحوه نگرش و سنجش ارزش و اهمیت رابطه عاشقانه و سایر مسائل زندگی”، یا تجربیات روابط قبلی، فرهنگ حاکم بر خانواده، شرایط اقتصادی، تیپ شخصیتی، اهداف فردی، نحوه تعامل و ارتباط با شریکت عاطفی و … تنها بخشی از عواملی هستند که در کیفیت و سرنوشت روابط عاطفی تاثیر دارند.
هر فردی در طول رابطه عاطفی به ناچار در شرایط گوناگونی قرار میگیرد، که نیاز به واکنش مناسب و تصمیمات خردمندانه دارد تا بحران ها را بهتر مدیریت کند. در این لحظه تنها چیزی که میتواند از بروز تنش های جبران ناپذیر جلوگیری کند، مهارت های ارتباط در روانشناسی است که در ادامه به آن میپردازیم.
13 مهارت ارتباطی رابطه عاطفی
مهارتی که که در ادامه مورد بررسی قرار میگیرند مهارت های اولیه رابطه عاشقانه هستند ( این مهارت ها تعاملات و نحوه ارتباط دو شریک احساسی را بهبود میبخشند). در قدم اول باید به کمک دکتر روانشناس و مشاوره رابطه به این مهارت ها مسلط شد تا شرایط برای افزایش صمیمیت و عشق در رابطه عاطفی هموار شود.
مجموعه روانشناسی سربرگ تازه با آموزش خصوصی تکنیک های روانشناسی و جلسات مشاوره تلفنی/حضوری و پشتیبانی “همه روزه” در کنار شماست.
1. مهارت همدلی:
مهارت همدلی، یعنی توانایی درک احساسات طرف مقابل و موقعیت هایی که در آن قرار میگیرد بدون قضاوت!.
همدلی به معنای توانایی درک احساسات و موقعیت های طرف مقابل میباشد، به این معنی که ما این آگاهی را داشته باشیم که هر فردی نگاه متفاوتی به زندگی دارد و ممکن است موضوعی برای طرف مقابل رخ بدهد یا در موقعیتی قرار بگیرد که برای او دشوار باشد، درحالی که شاید آن مشکل و شرایطی که طرف مقابلتان سپری میکند از نظر شما یک وضعیت کاملا عادی است!
علت این اتفاق تفاوت های فردی است، در چنین شرایطی انتظار میرود با درک احساسات طرف مقابل به بهبود شرایط وی کمک کنیم که با وجود سایر مشکلات “احساس تنهایی و درک نشدن” از جانب شریک احساسی خود را نداشته باشد.
مثال: فرض کنید شریک شما روز پر استرسی را پشت سر گذاشته و در محل کار با همکارش بحثی داشته یا در روند کار به مشکل خورده است، به جای قضاوت یا گفتن:
چیز خاصی نیست، مهم نیست، اصلا برای من هم پیش می آید، خیلی حساس شدی و… بگوید: “میفهمم که روز سختی داشتی اگه بخواهی، میتونیم بیشتر درباره این اتفاق صحبت کنیم. قطعا کنارهم و با همفکری بهتر میتونیم این مشکل را حل کنیم.
2. مهارت گوش دادن فعال:
گوش دادن فعال یعنی سکوت کردن و تایید کردن اینکه متوجه حرف ها و احساسات طرف مقابل هستید، بدون اینکه در زمان صحبت کردن او نظر یا راه کار بدهید.
صرفا به کلمات توجه نکنید علاوه بر شنیدن صحبت های طرف مقابل به رفتارهای غیرکلامی مانند لحن صدا، زبان بدن و چهره او نیز توجه کنید تا بتوانید به درستی متوجه احساسات طرف مقابل تان بشوید.
مثال: وقتی شریک زندگی شما از روزش صحبت میکند، با دقت به حرف های او گوش دهید، چشمان خود را از او برندارید و برای نشان دادن اینکه تمام توجه تان به او اختصاص دارد، در جهت تائید صحبت های وی سر تکان دهید.
3. مهارت ارتباط کلامی مؤثر:
به زبان ساده ارتباط کلامی موثر یعنی: توانایی بیان احساسات، نیازها و خواسته ها به صورت کاملا واضح و محترمانه.
این مهارت شامل توانایی بیان دقیق و شفاف احساسات، نیازها و خواسته ها به روشی است که طرف مقابل بتواند به راحتی آنها را درک کند، بدون اینکه احساس تهدید یا ناراحتی کند. اگر در بیان مسائل، مهارت کلامی کافی نداشته باشید ممکن است طرف مقابل اصلا متوجه منظور شما نشود. در حالی که شما انتظار دارید او از رفتار و حرکات تان به صورت کامل متوجه احسات و خواسته هایتان شده باشد.
مثال: اگر احساس میکنید به اندازه کافی درک نمی شوید و الویت ندارید به جای اینکه بگویید “تو هیچ وقت به من توجه نمیکنی، بگویید: ” گاهی احساس میکنم که وقتی من نیاز به حمایت دارم، تو مشغول هستی. دوست دارم بیشتر کنارم باشی.”
4. مدیریت تعارضات:
مدیریت تعارضات به معنی “توانایی حل مسائل و مشکلات پیش آمده و درک اینکه هر فردی با دیگری متفاوت است و باید به این تفاوت ها احترام گذاشت” میباشد.
این مهارت شامل گوش دادن به طرف مقابل و درک عقاید و باورهای وی و همینطور بیان کردن دیدگاه خودتان در رابطه با مشکل و یافتن راه حل های مشترک با حفظ احترام متقابل است.
مثال: وقتی شما و شریک تان اختلاف نظر دارید، به جای فریاد زدن یا قطع ارتباط و رها کردن مشکل، سعی کنید به حرف های همدیگر گوش دهید، نظرات مختلفی که دارید را بررسی کنید و به یک راه حل سازنده برسید که هر دو از آن تصمیم، احساس رضایت کامل داشته باشید.
5. احترام به مرزها:
درک و رعایت حد و مرزهای فردی در رابطه عاطفی اهمیت بسیار زیادی دارد. باید توجه داشت هر فردی در رابطه نیاز به تنهایی و داشتن حریم شخصی مخصوص به خودش را دارد.
احترام به مرزها به معنای درک نیازهای شخصی طرف مقابل است، نباید در رابطه سعی کنیم وارد حریم خصوصی و شخصی زندگی طرف مقابل شویم، به طوری که وی احساس کند با فردی شکاک و یا وابسته در رابطه است. در چنین شرایطی تجاوز به حریم خوصوصی و تلاش برای نفوذ بیش از حد میتواند به اختلافات دامن بزند و احساسات منفی را افزایش دهد.
مثال: وقتی شریک شما به زمان و تنهایی نیاز دارد، به او اجازه دهید که به نیاز خود برسد، به او بگویید من هر لحظه که بخواهی کنارت هستم اما میدانم الان خواسته تو تنها بودن است، پس هر زمان احساس کردی که تمایل داری باهم صحبت کنیم من آماده شنیدن حرف های تو هستم.
6. صبر و تحمل:
صبوری نه تنها یک ویژگی رفتاری مثبت می باشد، بلکه یک استراتژی ثمر بخش برای رسیدن به اهداف فردی در رابطه عاطفی است.
مثال: وقتی شریک شما پس از یک روز پر استرس به خانه میآید، به او وقت دهید تا آرام شود و از او انتظار نداشته باشید که بلافاصله به شما توجه کند و یا شروع کند به توضیح دادن در رابطه با موضوع یا مشکل پیش آمده.
7. اعتماد سازی:
ایجاد یک فضای امن و پایدار در رابطه یکی از اصول پایه ای روانشناسی رابطه است. اعتماد سازی به معنای ایجاد فضایی است که طرف مقابل احساس امنیت و اطمینان داشته باشد. اعتماد در رابطه با توجه به صداقت، پایبندی تعهدات و احترام به حریم خصوصی طرف مقابل ایجاد میشود.
مثال: وقتی قولی میدهد به آن عمل کنید. در طول روز پاسخ پیام و تماس شریک عاطفی خود را بدهید که احساس نا امنی به وی دست ندهد.
8. خودآگاهی:
خودآگاهی یعنی اینکه فرد قادر باشد احساسات و رفتارهای خود را درک کند و بشناسد و بداند این احساس و عواطف و رفتارها چه تاثیری روی رابطه و شریک احساسی او خواهد داشت.
از نظر روانشناسی رابطه، افزایش خودآگاهی یکی از عوامل کلیدی برای رسیدن به راه کار های ایده آل در مقابل مسائل کوچک و بزرگ است.
مثال: اگر در یک موقعیت خاص عصبی شدهاید، می توانید از خود بپرسید که چرا اینطور شدهاید و چرا چنین واکنشی نشان داده اید و چقدر این عصبانیت به رابطه شما آسیب وارد کرده است و بهترین واکنش چه میتوانست باشد؟
9. تفکر مثبت:
تفکر مثبت به معنای تمرکز بر جنبه های خوب رابطه با در نظر گرفتن نقاط منفی آن، به اندازه اهمیت و ارزشی که دارند است.
این نگرش به طور کلی به سلامت و پایداری رابطه کمک می کند. قطعا هر فردی هم در شخصیت و هم در شرایط زندگی اش ویژگی های منفی دارد که نباید باعث نادیده گرفتن ابعاد مثبت شخصیت آن فرد شود.
روانشناسی رابطه به ما میگوید که نکات منفی را نادیده نگیریم اما نکات مثبت فرد را به خاطر ویژگی های منفی کم و بی اهمیت قلمداد نکنیم، بلکه واقعیت ها را به درستی و با منطق بسنجیم.
مثال: نیمه پر لیوان را ببینیم، به جای نگرانی در مورد مشکلات کوچک، بر روی لحظات خوب و خاص رابطه تمرکز کنیم و قدردان اتفاقات خوب باشیم.
10. انعطاف پذیری:
انعطاف پذیری به معنای توانایی انطباق با تغییرات و شرایط جدید در رابطه است.
همیشه رابطه به شکلی که ما میخواهیم پیش نمیرود و گاهی اتفاقات پیش آمده در زندگی شما یا شریک عاطفیان میتواند تغییراتی ایجاد کند، ویژگی انعطاف پذیری به شما کمک می کند تا رابطه را در برابر مشکلات و تغییرات محافظت کنید.
مثال: اگر شرایط زندگی یا شغلی شریک تان تغییر کرده است یا محدودیت های جدیدی به وجود آماده، با تغییرات همراه شوید و از او حمایت کنید.
11. تعهد و مسئولیت پذیری:
تعهد و مسئولیت پذیری به معنای پایبندی به رابطه و احترام به شریک زندگی و کمک به رشد و ترقی رابطه و طرفین است.
این ویژگی به حفظ رابطه و پیشرفت آن کمک می کند. مسئولیت کارهای خود تعهدات و قول هایی که میدهید را بپذیرید و آنها را انجام دهید. همان اوایل شروع رابطه، تعریفی واضح از خیانت داشته باشید هم برای خود و هم برای طرف مقابل و هیچوقت پا روی این خط قرمز ها نگذارید و از طرف مقابل هم بخواهید خط قرمز های خود را به صورت واضح برای شما مشخص کند.
12. حل مسائل مشترک:
حل مسائل مشترک به معنای همکاری با شریک تان برای یافتن بهترین راه حل برای مقابله با مشکلات است.
این ویژگی روابط را قوی تر می کند، زمانیکه برای هر فردی مشکلی ایجاد شود نیاز به همراهی دارد، مخصوصا از سمت شریک عاطفی اش. روانشناسی رابطه ثابت میکند که یکی از راه های سنجش رابطه برای افراد حمایت و حضور شریک عاطفی شان است. که آیا در کنارش خواهد بود؟ یا باید به تنهایی با تمام مشکلات روبرو شود؟
13. ابراز علاقه و محبت:
ابراز محبت به صورت کلامی و غیرکلامی به طور مرتب، به رابطه عاطفی عشق و احترام می افزاید و نشان دهنده توجه به نیازهای عاطفی طرف مقابل است.
گاهی افراد فکر می کنند فقط با بیان احساست است که میتوانند نیاز عاطفی طرف مقابل را برطرف کنند. در صورتی که ابراز احساسات فقط به کلام نیست باید با رفتار و عمل احساس خود را به طرف مقابل اثبات کنیم. همینطور برعکس گاهی افراد تصور می کنند اگر فقط به صورت عملی محبت خود را نشان دهند نیاز طرف مقابل را برطرف کرده اند. در صورتیکه هر انسانی نیاز به شنیدن کلمات محبت آمیز و حرکات و رفتار های عاشقانه دارد.


شکست عشقی پسر

چگونه با مردی که سرد شده رفتار کنیم
